„— A licho go wie! — Powścinowśki był tak zaspany, że nie chciał się o nic wypytywać. Co się stało, dlaczego tak późno pyta. — Ano, proszę sobie wystawić, pana doktora ktoś podrzucił samochodem do Częstochowy i. pan doktor sobie pomyślał, że Powścinowśki tylko od tego jest, by po nocach oprowadzać go po nieruchomościach, co to są do sprzedania. Aż tedy, proszę was, ten Powścinowśki, wasz sługa pokorny, swym uszom nie uwierzył! — Co takiego — pytam. — Czy pan poważnie Proszę przyjść jutro z rana, to zaprowadzę pana do domu Wachickiej. Przecie już noc!
— Kiedyż, panie mecenasie, jutro mam być z powrotem we Włocławku — odpowiada Nadhorodecki. — Nie zatrzymałem się nawet w hotelu. Wprost od pana pójdę na dworzec. Będę tam czekał, aż nad ranem nie złapię połączenia w Warszawą.
— To co pan myśli, że zaraz wylecę w szlafroku na ulicę po to tylko, by zrobić panu przyjemność!
Więc zbeształem go, proszę kolegi. Niemniej co widzę że nie ma rady, acz po raz pierwszy taka rzecz mi się w życiu zdarzyła... I w istocie tak było. Powścinowśki musiał się ubrać i ze swoją lachą wyszedł na ulicę. Noc jarzyła się gwiazdami i paliły się latarnie. Naturalnie wejść od frontu było nie sposób, ale akuratny plenipotent pani Wachickiej ma własny klucz od furtki, no niee Wchodzą do ogrodu.“(5)