„— Nie — odparła głosem słabym i bez przekonania. — Zabiję się. Vincencie, kiedy mnie z tobą rozłączą. Nie przeżyłabym tego nigdy... teraz, kiedy cię wreszcie znalazłam. Nie, zrobię z sobą koniec... to wszystko.
— Nie muszą wcale wiedzieć, że się pobierzemy. Zawiadomisz je później.
— Nie potrafię się im oprzeć. Mają przewagę. Nie mogę walczyć z wszystkimi.
—Nie musisz walczyć. Zgódź sic tylko na nasz ślub i koniec na tym.
—Ach, nie, to byłby dopiero początek. Nie znasz
moich sióstr.
— Nie chcę ich wcale znać. Ale dobrze, spróbuję tego wieczora raz jeszcze je przekonać.
Zaledwie wszedł do salonu Begemanów, pojął natychmiast, że jego przedsięwzięcie jest daremne. Objęła go ta sama lodowata atmosfera.
— To wszystko słyszeliśmy już poprzednim razem. Mijnheer Van Gogh — oświadczyła najstarsza siostra. — To nie może wywrzeć na nas wrażenia ani tym bardziej przekonać. Nasz sąd o tej sprawie jest niewzruszony. Chciałybyśmy widzieć Margot szczęśliwą, lecz nic ścierpimy nigdy, aby w len sposób zmarnowała swoje życie. Postanowiłyśmy dać panu dwa lata czasu. Jeśli po upływie dwóch lat zechce pan jeszcze ożenić się z naszą siostrą, nie będziemy robić trudności.
— Dwa lata... — rzekł Vincenl.“(8)