„Nie ulega wątpliwości, że Układ Warszawski stworzył mocną bazę nienaruszalnego prawa każdego państwa do samoobrony, do obrony niepodległości i integralności swoich granic.
Koalicyjny system obronny państw socjalistycznych okazał się pożyteczny nie tylko dla wspólnoty socjalistycznej, ale również dla innych państw nie będących sygnatariuszami układu; okazał się on niezbędnym dla zachowania pokoju w Europie, spełniając rolę swoistego systemu bezpieczeństwa zbiorowego na tym kontynencie.
Należy podkreślić, że cała treść Układu Warszawskiego oparta jest na powszechnie przyjętych normach prawa międzynarodowego. Sygnatariusze układu kierowali się przy jego podpisaniu celami i zasadami Karty Narodów Zjednoczonych.
Sukcesy pokojowej polityki państw wspólnoty socjalistycznej byłyby niemożliwe, gdyby za wysiłkami dyplomacji nie kryla się realna siła ekonomiczna, polityczna i militarna sygnatariuszy Układu Warszawskiego, a zwłaszcza potęga Związku Radzieckiego.
Socjalistyczna nauka, technika i przemysł obronny, stale zacieśniająca się współpraca między państwami naszej wspólnoty w dziedzinie produkcji zbrojeniowej pozwalają wyposażać sojusznicze armie w najbardziej nowoczesne uzbrojenie, sprzęt i urządzenia. W ślad za tym następuje unowocześnienie struktury organizacyjnofunkcjonalnej wszystkich ogniw armii państw Układu Warszawskiego, nieustanne zwiększanie ich gotowości bojowej i możliunsci opiTiK nvh. zdolności do natychmiastowego działania i odporności na działania przeciwnika.“(2)